Μπάστερ Κίτον, "Ο Στρατηγός"

Ενας από τους τέσσερις μεγάλους κωμικούς του βωβού κινηματογράφου (οι άλλοι τρεις ήταν οι Τσάρλι Τσάπλιν, Χάρι Λάνγκτον και Χάρολντ Λόιντ) κι ο πιο ευρηματικός.O Μπάστερ Κίτον (1895-1966), κατάφερε, μέσα σε μία βασικά δεκαετία (1917-1927), να δώσει μερικές από τις πιο πρωτότυπες, και αριστουργηματικές, κωμωδίες της βουβής περιόδου, κωμωδίες που τον τοποθετούν τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο μ' εκείνες του Τσάπλιν.

Αντίθετα με τον «φτωχό ανθρωπάκο» του Σαρλό, ο Κίτον εκπροσωπούσε έναν ελκυστικό, μοναχικό νέο, που αντιμετώπιζε όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες με τόλμη και εκπληκτικό σθένος, με το κεφάλι πάντα όρθιο, έτοιμος να προχωρήσει ακάθεκτος, παρακινημένος συνήθως από έρωτα, για ν' αντιμετωπίσει τους πιο επικίνδυνους και πιο ισχυρούς απ' αυτόν εχθρούς, μ' ένα «ανέκφραστο», «πέτρινο», όπως λαθεμένα το χαρακτήρισαν πολλοί, πρόσωπο, που πίσω του έκρυβε όλα τα ανθρώπινα αισθήματα - απελπισία, απορία, ευαισθησία, μίσος, έρωτα - καταφέρνοντας να δώσει στα στημένα με εκπληκτική λεπτομέρεια και εμπνευσμένη σύνθεση των πλάνων του, που αντλούσε από την παράδοση του αμερικανικού ζωή, μια ποιητική πνοή.

Έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου ως ο αγέλαστος κωμικός. Ο κλόουν που κατάφερνε με τις ταινίες να κάνει τον κόσμο να σκάει στα γέλια χωρίς το δικό του πρόσωπο συσπάσει καν είτε από γέλιο είτε από συγκίνηση είτε από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση! Ήταν ο Μπάστερ Κίτον (1896-1966), που με τις 15 ταινίες του κατάφερε να είναι μοναδικός και να μείνει ανεπανάληπτος στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Και πάνω από όλα να είναι: πρωτοπόρος. Στη λογική του σεναρίου, στην εξέλιξη της δράσης, ως ανέκφραστη μάσκα προσώπου η οποία καταφέρνει να ξεσηκώσει.

"ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ"

Και στον «Στρατηγό» («The general», 1926), περίοδο ακμή της μπαστερικής κωμικής εποχής, το στόρι ξεκίνησε από πραγματικό επεισόδιο στη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου με το κλέψιμο ενός τρένου. Από την είδηση αυτή ο Μπάστερ Κίτον έφτιαξε ένα σενάριο και μια κωμωδία γεμάτη γκανγκ, αλλά και σουρεαλιστικές εκρήξεις τρελού και κουφού χιούμορ, πολύ πιο μπροστά από την εποχή του και πάντα διαχρονικού.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στον αμερικανικό Νότο κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Ο Κίτον είναι ο μηχανικός του τρένου (του Στρατηγού του τίτλου) που μοιράζεται την αγάπη του ανάμεσα στη μηχανή του και την αρραβωνιαστικιά του. Με την έκρηξη του πολέμου, ο Κίτον τρέχει να καταταγεί στο στρατό, οι Αρχές όμως του αρνούνται, γιατί θεωρείται πιο αναγκαίος στο να οδηγεί το τρένο. Οταν ένας κατάσκοπος των Βορείων κλέβει το τρένο «του», μαζί και την αρραβωνιαστικιά του που βρίσκεται σ' αυτό, ο Κίτον αρχίζει ένα κυνηγητό για να σώσει το κορίτσι και το τρένο του.

Η σκηνή με το κανόνι!!!

Ταινίες του Μπάστερ Κίτον: «Η φιλοξενία μας», «Οι εφτά ευκαιρίες», «Σέρλοκ Χολμς Τζούνιορ», «Ποταμόπλοιο Μπιλ Τζούνιορ», «Ο θαλασσοπόρος», «Στη Δύση», «Ο Στρατηγός», «Ο κάμεραμαν»

Ο Μεγάλος Δικτάτωρ

Ύστερα από είκοσι χρόνια σε ένα νοσοκομείο, υποφέροντας από αμνησία, ένας εβραίος κουρέας
επιστρέφει στην πατρίδα του. Εκεί όμως πολλά έχουν αλλάξει, καθώς ο παρανοϊκός δικτάτορας της Τομανίας, Αντενόιντ Χίνκελ, ο οποίος είναι ολόιδιος με αυτόν, σχεδιάζει να κατακτήσει τον κόσμο ξεκινώντας ταυτόχρονα μια μεγάλη εκστρατεία αντισημιτισμού. Όμως η ομοιότητα του ντροπαλού κουρέα με το μεγαλομανή δικτάτορα θα γίνει αιτία τρομερών παρεξηγήσεων...

Η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάπλιν, υποψήφια για πέντε Οσκαρ. Σκηνές όπως αυτή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την Υδρόγειο, του τουρτοπόλεμου ανάμεσα στον Χίνκελ και τον Μπεντσίνο Ναπαλόνι, της πύρινης ομιλίας του Χίνκελ που λιώνει τα μικρόφωνα ανήκουν στις πιο ανεξίτηλες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.

Το σοφό σπουργίτι

Λίγο πριν πάμε στο κρεβάτι, τσάκωσε μία ιστοριούλα...έτσι για να χαλαρώσουμε...

Μια μέρα ο Χότζας, έπιασε με τις ξόβεργες που είχε βάλει στο φράχτη του ένα καλοθρεμμένο σπουργίτι και σκεφτόταν πώς θα το μαγειρέψει για να το φάει. Όμως το σπουργίτι τού μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε: «Ούτε καν να το σκεφτείς να με φας»! Ο Χότζας τα ‘χασε που ένα σπουργίτι μπορούσε να μιλάει και το είπε. «Δεν είμαι απλό σπουργίτι», του είπε τότε εκείνο, «είμαι Δάσκαλος, Χότζας δηλαδή, ανάμεσα στα πουλιά κι αν με αφήσεις ελεύθερο θα σου δώσω τρεις πολύτιμες συμβουλές».
Ο Χότζας σκέφτηκε ότι δεν συναντά κανείς πουλιά που μπορούν να μιλάνε κάθε μέρα με ανθρώπινη φωνή και ότι σίγουρα αυτό το σπουργίτι θα πρέπει να ξέρει πολλά . Κι έτσι, του υποσχέθηκε να το αφήσει ελεύθερο αν του δώσει τις τρεις συμβουλές που του υποσχέθηκε.
«Εντάξει», είπε το σπουργίτι.

«Πρώτη συμβουλή: Μην πιστεύεις ποτέ τις ανοησίες που σου λέει οποιοσδήποτε, ακόμη κι αν έχει φήμη, κύρος, δύναμη, πλούτη ή εξουσία. Αν κάποιος, λοιπόν, σου πει μια ανοησία, μην τον πιστέψεις».

«Σύμφωνοι», είπε ο Χότζας και το σπουργίτι συνέχισε:

«Δεύτερη συμβουλή: Ό,τι κι αν κάνεις, ποτέ μην προσπαθήσεις να κάνεις κάτι αδύνατο για σένα, γιατί θα αποτύχεις. Να έχεις πάντα επίγνωση μέχρι πού μπορείς να φτάσεις».

«Πολύ ωραία», είπε ο Χότζας και το σπουργίτι συνέχισε:

«Τρίτη Συμβουλή: Αν κάνεις κάτι που είναι σωστό, μην το μετανιώσεις ποτέ».

Κι έτσι ο Χότζας άφησε το σπουργίτι χαρούμενος, επειδή σκεφτόταν ότι αυτές ήταν πράγματι τρεις σοφές συμβουλές και ότι θα μπορούσε να τις πει στους μαθητές του. Αποφάσισε, μάλιστα, να τις γράψει και στον τοίχο του σπιτιού του για να τις θυμάται πάντα.
Όμως το σπουργίτι πήγε και κάθισε ψηλά στο κλαδί ενός δέντρου πάνω από τον Χότζα και άρχισε να γελάει κοροϊδευτικά. «Τι συμβαίνει;» το ρώτησε ο Χότζας.
«Έχω μέσα στο στομάχι μου ένα πολύτιμο διαμάντι. Αν με είχες σκοτώσει για να με φας, τώρα το διαμάντι θα ήταν δικό σου! Χα, χα, χα…»
Ο Χότζας θύμωσε πολύ και μετάνιωσε που άφησε το σπουργίτι να του φύγει. Αμέσως άρχισε να σκαρφαλώσει στο δέντρο για να το πιάσει. Ήταν όμως πια γέρος και το σπουργίτι ήταν πολύ γρήγορο: Κάθε φορά που το πλησίαζε εκείνο πέταγε όλο και πιο ψηλά. Στο τέλος, έφτασαν και οι δύο στην κορυφή του δέντρου, οπότε το σπουργίτι πέταξε μακριά και ο Χότζας κατάκοπος, δεν μπόρεσε να κρατηθεί γερά κι έπεσε κάτω και τσακίστηκε.
Κι ενώ βογκούσε από τους πόνους στο έδαφος, τον πλησίασε το σπουργίτι και πετώντας πάνω από το κεφάλι του, του είπε: «Γιατί πίστεψες την ανοησία που σου είπα, ότι έχω ένα διαμάντι στο στομάχι μου; Και δεν έφτανε αυτό, αλλά μετάνιωσες που με άφησες ελεύθερο, ενώ είχες κάνει κάτι σωστό. Και τέλος προσπάθησες να κάνεις κάτι αδύνατο για σένα: γέρος άνθρωπος να σκαρφαλώσεις στο δέντρο. Πριν περάσει λίγη ώρα από τη στιγμή που στις είπα, δεν ακολούθησες καμία από τις τρεις συμβουλές μου».
«Μμμμ…» βόγκηξε ο Χότζας, καθώς το σοφό σπουργίτι πέταξε μακριά.

Παίζοντας με την Ενέργεια

Τώρα που τελειώσαμε με το κεφάλαιο που ήταν αφιερωμένο στην Ενέργεια ας δούμε τι μάθαμε.

Ελάτε να παίξουμε: Το παιχνίδι της μνήμης

Κρυπτόλεξο

Κρεμάλα

Στο σπίτι των Βροχοποιών

Honoloko

Ας δούμε τις συμβουλές του Ρούμπεν για την κατανάλωση ενέργειας στο σπίτι:

video του Ρούμπεν

Παιχνίδια με τους Γαλάτες

Έλα να παίξουμε εδώ

Δώσε χρώμα στον αγαπημένο σου γαλάτη εδώ

Ψήφισε τον αγαπημένο σου ήρωα εδώ

ΟΙ 12 ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΑΣΤΕΡΙΞ

Αστεριξ και Οβελίξ

Ο Αστερίξ είναι ο κύριος ήρωας των ιστοριών, συνοδευόμενος από τον Οβελίξ και τον σκύλο του Οβελίξ, τον Ιντεφίξ. Έχει συνήθως μαζί του ένα φλασκί με μαγικό φίλτρο που το έχει φτιάξει ο Δρυΐδης Πανοραμίξ και του δίνει υπεράνθρωπη δύναμη.
Κοντός, όχι ιδιαίτερα όμορφος, κλασσικός τύπος αντιήρωα, αποτελεί το πιστό πορτρέτο του Γαλάτη, που στην τελική ανάλυση πλησιάζει αρκετά τον σύγχρονο Γάλλο με τα προτερήματα των ελαττωμάτων του και τα ελαττώματα των προτερημάτων του: φωνακλάς, καυγατζής, ξεροκέφαλος, τσαντίλας, αλλά και συμπαθής, θαρραλέος, τίμιος, τετραπέρατος, πιστός και έξω καρδιά.

Ο Οβελίξ είναι ο καλύτερος φίλος του Αστερίξ και ο ακούραστος συνοδός του σε όλες σχεδόν τις περιπέτειές του. Θίγεται όταν τον λένε χοντρό, ενώ ο ίδιος υποστηρίζει πως είναι «όλο μυς χωρίς λίπος». Αδυναμία του είναι τα ψητά αγριογούρουνα και δε χορταίνει ποτέ. Όταν ήταν μικρός, είχε πέσει μέσα στη χύτρα με το μαγικό ζωμό, με αποτέλεσμα να έχει υπερφυσική δύναμη μονίμως. Ο Πανοραμίξ δεν τον αφήνει να ξαναπιεί, γιατί κάτι τέτοιο θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την υγεία του. Αυτός όμως ζηλεύει που όλοι οι άλλοι πίνουν και μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα για να ξεγελάσει τον Πανοραμίξ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είναι αγαθός και απλός ως χαρακτήρας, εκτιμά την πονηριά του Αστερίξ, αλλά όταν ο Αστερίξ δεν προλαβαίνει να του εξηγήσει λόγω έλλειψης χρόνου το σχέδιο δράσης του, τσαντίζεται και αρνείται να ακολουθήσει τυφλά. Δεν είναι πολύ εύστροφος και, όταν αναλαμβάνει πρωτοβουλία, βάζει τον Αστερίξ σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες. Αγαπημένο του χόμπι, μετά το κυνήγι αγριογούρουνων, είναι να δέρνει τους Ρωμαίους σε κάθε ευκαιρία. Οι Ρωμαίοι των γειτονικών οχυρών τον αποκαλούν συχνά «χοντρό τέρας». Η αγαπημένη του φράση είναι: «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι». Για την προέλευση του ονόματος του υπάρχουν οι εξής ερμηνείες. Η μία είναι ότι προέρχεται από την ελληνική λέξη Οβελίσκος που μπορεί να ερμηνευτεί ως ξύλινη ή σιδερένια ράβδος για το ψήσιμο του κρέατος στα κάρβουνα ή από τη λέξη οβαλ= ελλειψοειδής, που σημαίνει ότι έχει το σχήμα αβγού.


Συνοδεύεται πάντα από τον πιστό του μικροσκοπικό σκύλο Ιντεφίξ (λογοπαίγνιο: στα γαλλικά «idée fixe» σημαίνει «έμμονη ιδέα») Ο Οβελίξ προσπαθεί να τον εκπαιδεύσει να βρίσκει αγριογούρουνα και να κουβαλάει μενίρ. Ο Ιντεφίξ έχει την έμμονη ιδέα να προστατεύει τα δέντρα.

Ο Πανοραμίξ είναι ο δρυΐδης του χωριού του Αστερίξ. Είναι ο μόνος που γνωρίζει τη συνταγή για το μαγικό ζωμό που δίνει υπερφυσική δύναμη στους Γαλάτες.Συνήθως είναι σκαρφαλωμένος σε κάποιο δέντρο και μαζεύει γκι, απαραίτητο συστατικό του ζωμού και στο Αστερίξ ο Γαλάτης έκοψε αρκετές φορές το δάχτυλό του με το χρυσό του δρεπάνι, όταν ο Αστερίξ του φώναξε δυνατά, ενώ βρισκόταν πάνω σε μία βελανιδιά.

Ο Μαζεστίξ είναι ο αρχηγός του χωριού και σύζυγος της Μιμίνας. Το αξίωμά του αυτό του επιτρέπει και του επιβάλλει να κυκλοφορεί στο χωριό επάνω σε μια ασπίδα φερόμενος από δύο βαστάζους, οι οποίοι, όμως, δεν είναι και πολύ πρόθυμοι να τον εξυπηρετήσουν Με την πρώτη ευκαιρία παρατούν την ασπίδα και ο Μαζεστίξ βρίσκεται στο έδαφος απελπισμένος. Στην εισαγωγή κάθε ιστορίας αναφέρει ότι φοβάται μόνο ένα πράγμα: «Να μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι». Σε δύσκολες περιστάσεις συγκαλεί το συμβούλιο των σοφών (Πανοραμίξ, Κακοφωνίξ και Αστερίξ) πριν αποφασίσει. Στο σπίτι του όμως υφίσταται την καταπίεση της γυναίκας του που τον αποκαλεί άλλοτε «χοντρογούρουνο», αλλά και "γουρουνάκι της" (Ο Μάντης). Είναι ο μόνος από το χωριό που έχει πολεμήσει στην ιστορική μάχη της Αλέσια, κατά την οποία ηττήθηκε ο Βερζιζεντορίξ από τον Ιούλιο Καίσαρα και υποτάχθηκαν οι Γαλάτες στους Ρωμαίους.

Ο Κακοφωνίξ είναι ο βάρδος του χωριού. Του αρέσει τρομερά να τραγουδάει και να παίζει τη λύρα του και δε διστάζει να το κάνει σε κάθε ευκαιρία. Είναι, όμως, ιδιαίτερα παράφωνος και η μουσική του εξοργίζει όλους τους υπόλοιπους χωρικούς. Όλοι πιστεύουν ότι τραγουδάει απαίσια, εκτός από τον ίδιο (και κάποιους λιγοστούς "εκλεκτούς").
Δεν κατοικεί σε καλύβα όπως οι άλλοι χωρικοί, αλλά σε σπιτάκι που βρίσκεται πάνω σε δένδρο. Όνειρό του είναι να τραγουδήσει στο Ολυμπιακό Στάδιο της Λουτέτιας (Παρισιού).

Η Μιμίνα, είναι η σύζυγος του αρχηγού Μαζεστίξ και άρα πρώτη κυρία του χωριού. Είναι πάντα δυσαρεστημένη με τον άντρα της, γιατί όπως συνεχώς διατυμπανίζει "έχασε τα καλύτερά της χρόνια μαζί του σ' αυτό το χωριουδάκι με αυτούς τους άξεστους επαρχιώτες

Ο Αλφαβητίξ είναι ο ιχθυοπώλης του χωριού. Τα ψάρια του είναι πάντα μπαγιάτικα και βρωμούν, κάτι που δίνει διαρκώς αφορμή για σχόλια που καταλήγουν σε καβγάδες. Είναι σε μόνιμη έχθρα με τον Αυτοματίξ, ο οποίος κάνει συνεχώς υπαινυκτικά σχόλια για τα ψάρια του και την αμφίβολη ποιότητά τους.

Ο Αυτοματίξ είναι ο σιδεράς του χωριού. Χάρη στην φυσική του δύναμη του και στο μαγικό φίλτρο του δρυΐδη Πανοραμίξ δε χρειάζεται σφυρί, σφυρηλατεί τα μέταλλα στο αμόνι με τα χέρια,Βρίσκει ανυπόφορο το τραγούδι του Κακοφωνίξ και τον χτυπάει ή του σπάει τη λύρα, όταν ο τελευταίος πάει να τραγουδήσει.

Ο Μαθουσαλίξ, στην παλαιότερη έκδοση Παλαιοντολογίξ, είναι μάλλον ο γηραιότερος του χωριού. Κυκλοφορεί σκυφτός με ένα μπαστούνι που στις μάχες χρησιμεύει και σαν όπλο. Έχει μια νεαρή ψηλή ξανθιά σύζυγο (ανώνυμη), η οποία συνήθως τον έχει έγνοια να μην κρυώσει.