Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010

Το μήνυμα του Τσάρλι Τσάπλιν

Συγχωρέστε με αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι αυτό που επιθυμώ. Δεν θέλω ούτε να βασιλεύω, ούτε να κατακτώ. Θέλω να βοηθάω όλο τον κόσμο, Εβραίους, Χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι θέλουμε αυτή την αλληλεγγύη, αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, να ζούμε με την ευτυχία των άλλων και όχι με τη δυστυχία του συνανθρώπου μας. Δεν θέλουμε να περιφρονούμε ο ένας τον άλλο.

Υπάρχει χώρος για όλους. Η Γη είναι πλούσια και μπορεί να θρέψει όλο τον κόσμο.

Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη και ωραία ... αλλά χάσαμε το δρόμο μας. Η απληστία δηλητηρίασε τις ψυχές μας, ανύψωσε τους φράχτες του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στο σκοτωμό.

***Ορίζουμε την ταχύτητα αλλά τελικά κλειστήκαμε στον εαυτό μας.

***Η μηχανοποίηση που μας παρέχει αφθονία, μας οδήγησε στην εξάρτηση από αυτή.

***Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, σκληρούς και βίαιους.

Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε λίγο.

***Μα πιο πολύ από τις μηχανές έχουμε ανάγκη την ανθρωπιά.

***Πιο πολύ από την επιδεξιότητα έχουμε ανάγκη την καλοσύνη και την ευγένεια.

Χωρίς αυτές τις αρετές θα επικρατήσει η βία και τότε όλα θα χαθούν.

Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η χρήση αυτών των εφευρέσεων έχουν στόχο το καλό της ανθρωπότητας, την παγκόσμια αδελφοσύνη. Αυτή τη στιγμή η φωνή μου φτάνει στ’ αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων – εκατομμυρίων δυστυχισμένων ανδρών, γυναικών και μικρών παιδιών – θυμάτων ενός συστήματος που βασανίζει τον άνθρωπο και φυλακίζει αθώους. Σε αυτούς που με ακούνε λέω : «Μην απελπίζεστε». Η τωρινή μας δυστυχία προήλθε από την πλεονεξία και τη σκληρότητα αυτών που φοβούνται την πρόοδο. Το μίσος θα περάσει, οι δικτάτορες θα πεθάνουν κι η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό, θα επιστρέψει στο λαό. Όσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα κινδυνεύσει.

Στρατιώτες! Μην υπακούτε σε αυτούς που σας περιφρονούν και σας καταδυναστεύουν που σας υπαγορεύουν τις πράξεις και τις σκέψεις σας. Που σας μεταμορφώνουν σε αγέλη, σε τροφή για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε. Δεν είστε μηχανές ούτε αγέλη, αλλά άνθρωποι.

Έχετε αγάπη μέσα στις καρδιές σας και όχι μίσος.

Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά αλλά για την ελευθερία. Ο Άγιος Λουκάς αναφέρει: «Το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Όχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε ένα ξεχωριστό σύνολο ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους. Σ’ εσάς!

Εσείς είστε ο λαός , εσείς έχετε τη δύναμη να κάνε τη ζωή ελεύθερη και όμορφη, να την κάνετε να μοιάζει με μια υπέροχη περιπέτεια. Στο όνομα της δημοκρατίας ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη και ας ενωθούμε. Ας αγωνιστούμε για ένα καινούριο κόσμο, ένα αξιοπρεπή και δίκαιο κόσμο που θα δώσει ευκαιρίες σε όλους, ένα μέλλον για τους νέους και ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Μ’ αυτή την υπόσχεση οι βίαιοι και οι άγριοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους. Οι δικτάτορες απαλλάσσονται αλλά φροντίζουν να υποδουλώσουν το λαό.

Και τώρα ας αγωνιστούμε για να κάνουμε αυτές τις υποσχέσεις πράξη. Για να ελευθερώσουμε τον κόσμο, να σπάσουμε τους φραγμούς των εθνών, να διώξουμε την απληστία, το μίσος και την αδικία. Ν’ αγωνιστούμε για έναν κόσμο λογικής όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα επιφέρει ευτυχία για όλους.

Στρατιώτες, στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε.


Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Ο Μεγάλος Δικτάτωρ


Ύστερα από είκοσι χρόνια σε ένα νοσοκομείο, υποφέροντας από αμνησία, ένας εβραίος κουρέας
επιστρέφει στην πατρίδα του. Εκεί όμως πολλά έχουν αλλάξει, καθώς ο παρανοϊκός δικτάτορας της Τομανίας, Αντενόιντ Χίνκελ, ο οποίος είναι ολόιδιος με αυτόν, σχεδιάζει να κατακτήσει τον κόσμο ξεκινώντας ταυτόχρονα μια μεγάλη εκστρατεία αντισημιτισμού. Όμως η ομοιότητα του ντροπαλού κουρέα με το μεγαλομανή δικτάτορα θα γίνει αιτία τρομερών παρεξηγήσεων...




Η πρώτη ομιλούσα και ηχητική ταινία του Τσάπλιν, υποψήφια για πέντε Οσκαρ. Σκηνές όπως αυτή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την Υδρόγειο, του τουρτοπόλεμου ανάμεσα στον Χίνκελ και τον Μπεντσίνο Ναπαλόνι, της πύρινης ομιλίας του Χίνκελ που λιώνει τα μικρόφωνα ανήκουν στις πιο ανεξίτηλες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας.


Τραγούδια αφιερωμένα στο έπος του'40

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ
  • Παιδιά της Ελλάδας, παιδιά εδώ
  • Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του εδώ
  • Στον πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός εδώ
  • Πω, πω τι έπαθε ο Μουσολίνι εδώ
  • Κοροϊδο Μουσολίνι εδώ
  • Μας χωρίζει ο πόλεμος εδώ



ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ '40
  • Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει εδώ
  • Γυναίκες Ηπειρώτισσες εδώ




ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40

  • Άκου Ντούτσε μου τα νέα εδώ
  • Μουσολίνι άλλεξε γνώμη (Μάρκος Βαμβακάρης) εδώ
  • Ο Αγύμναστος (Μάρκος Βαμβακάρης) εδώ
  • Όλα τα ελληνόπουλα (Στελάκης Περπινιάδης) εδώ
  • Δε με φοβίζει ο πόλεμος (Στελάκης Περπινιάδης) εδώ
  • Η μπόμπα (Κ. Ρούκουνας) εδώ
  • Οι σαλταδόροι - Θα σαλτάρω (Μ. Γενιτσαρης) εδώ

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Πεινάω

Η κοιλιά μου είναι φουσκωμένη σαν μπαλόνι και πεινάω. Σήμερα λυποθήμησα και πεινάω. Πεινάω, ουφ...έμμονη ιδέα μου έχει γίνει αυτό το ρήμα.
Θα παίξω για να περάσει η ώρα, θα βάλω τα ρηματα στη γραμμή να παραβγούνε στο τρέξιμο. Το πεινάω τερματίζει πρώτο, δεύτερο ακολουθεί το κρυώνω, τρίτο το φοβάμαι
και σε μεγάλη απόσταση πίσω τους το πονάω, το μισώ, το αγαπώ.
Το
γελώ ξεφτίδι, ούτε ξεκίνησε από την αφετηρία.


Ζωρζ Σαρή, "Όταν ο ήλιος..."

... οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες

"Aν άλλοτε λέγαμε ότι οι Έλληνες μάχονται σαν ήρωες, τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες"

Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο...

Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο, για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας

Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκε
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανεί
Στους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·
Σκύψανε τα βουνά της Θράκης και το φτύσανε
Μια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μες το κλάμα του·
Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβερά
Και το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…
Ύστερα οι μέρες τρέξανε, παράβγαν στο λιθάρι,
Καβάλα σε φοραδοπούλες χοροπήδηξαν
Ύστερα κύλησαν Στρυμόνες πρωινοί
Ώσπου κουδούνισαν παντού οι τσιγγάνες ανεμώνες
Κι ήρθαν από της γης τα πέρατα
Οι πελαγίτες οι βοσκοί να παν των φλόκων τα κοπάδια
Εκεί που βαθιανάσαινε μια θαλασσοσπηλιά,
Εκεί που μια μεγάλη πέτρα εστέναζε!
Ήταν γερό παιδί·
Τις νύχτες αγκαλιά με τα νεραντζοκόριτσα
Λέρωνε τις μεγάλες φορεσιές των άστρων
Ήταν τόσος ο έρωτας στα σπλάχνα του
Που έπινε μέσα στο κρασί τη γέψη όλης της γης
Πιάνοντας ύστερα χορό μ’ όλες τις νύφες λεύκες
Ώσπου ν’ ακούσει και να χύσ’ η αυγή το φως μες στα μαλλιά του,
Η αυγή που μ’ ανοιχτά μπράτσα τον έβρισκε
Στη σέλλα δυο μικρών κλαδιών να γρατσουνάει τον ήλιο
Να βάφει τα λουλούδια
Ή πάλι με στοργή να σιγονανουρίζει
Τις μικρές κουκουβάγιες που ξαγρύπνησαν…
Α τι θυμάρι δυνατό η ανασαιμιά του
Τι χάρτης περηφάνιας το γυμνό του στήθος
Όπου ξεσπούσαν λευτεριά και θάλασσα!…

Ήταν γενναίο παιδί.
Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του,
Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά,
Και με το κράνος του – γιαλιστερό σημάδι
(Φτάσανε τόσο εύκολα μες στο μυαλό
που δεν γνώρισε κακό ποτέ του)
Με τους στρατιώτες του ζερβά δεξιά
Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του.
-Φωτιά στην άνομη, φωτιά!
Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε

Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
Και το στώμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο,
Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας.
Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
Δεν έκλαψαν.
Γιατί να κλάψουν;
Ήταν γενναίο παιδί!


Οδυσσέας Ελύτης

Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010

Συγκρίνω κλάσματα παίζοντας

Στο παρακάτω παιχνίδι μου δίνουν κλάσματακαι πρέπει να τα βάλω στη σειρά, από το μικρότερο στο μεγαλύτερο.